در بوستان چشمانت گل بوته های محبت را نچیدم، ولی چون سوار بیابان گردی، خورجین اسب دوست داشتنی قلبم را از آنها پر کردم که در طوفان شن بی کسی، با بوییدنشان احساس آرامش را به یاد آورم.

البته اینا از دست نوشته های ((مهدی حسن نیا)) است.